Marta wróciła do domu późnym wieczorem. Warszawa była już zmęczona, ale jeszcze nie kładła się spać. Na klatce schodowej pachniało mokrymi kurtkami i środkiem do podłóg. Kiedy weszła, zobaczyła telefon na stole.
Ekranem do góry, jakby zostawiony tylko na sekundę, ale ta sekunda się przeciągała. Marta nie zamierzała go brać. Dopiero potem, gdy szła do kuchni, zerknęła na wyświetlacz. Wiadomość od Oli: “Piotrek, jesteś tam?
Wkurzyłam się na mamusię, ale przecież wiesz, że ja tylko chcę dla nas dobrze. Kiedy przyniesiesz mi jej dowód? ”
Marta zamarła. Piotr był jej mężem.
Ola była jego byłą dziewczyną. Marta nie rozumiała, dlaczego Ola pisze do Piotra w taki sposób. I czemu chodzi o dowód Marty? Piotr wyszedł z łazienki.
“Coś do jedzenia? ” – zapytał. Marta skinęła głową i przeszła do kuchni. Przypomniała sobie, jak Ola kiedyś stała przed klatką i mówiła: “Oj, Piotruś, no pomógłbyś sąsiadce wnieść zakupy”.
Wtedy wydawało się to miłe. Teraz tamten uśmiech nabierał innego znaczenia. Piotr dojadł zupę, wytarł usta i poszedł do dużego pokoju. Marta miała pytania, ale nie wiedziała, jak je zadać.
Usiadła w kuchni, z telefonem w ręce. Czytając wiadomość jeszcze raz, poczuła, jak serce zaczyna bić szybciej. Potem usłyszała dzwonek do drzwi. Głośny, krótki, jakby ktoś nie miał wątpliwości, że otworzą.
Marta podeszła pierwsza. W progu stał mężczyzna w ciemnym płaszczu. Przedstawił się jako Marek, policjant z wydziału do walki z przestępczością gospodarczą. Trzymał teczkę ostrożnie, jakby bał się ją upuścić.
“Znikają pieniądze, giną rzeczy, przychodzą dziwne wezwania do zapłaty” – powiedział. “Często działają przez naiwnych krewnych albo kochanków, którzy mają dostęp do mieszkań ofiar. Są podstawy, by sądzić, że planowali wykorzystać pani dokumenty i dostęp do bankowości elektronicznej. ”
Marta siedziała jak przykuci do krzesła.
Słowa docierały do niej, ale sens nie chciał się ułożyć w całość. Marek wyjaśnił, że mężczyzna, którego właśnie przesłuchiwał, mówił o tym, że Ola i Piotr planowali wziąć dokumenty z szuflady, zrobić zdjęcia dowodu, znaleźć hasła do banku albo wynieść cenniejsze rzeczy. “Jeśli zadzwoni do drzwi, otwieramy” – usłyszała jeszcze. Marta schowała teczkę do torebki.
Minęło kolejne 20 minut. Marta podeszła do drzwi, bo ktoś zadzwonił. Marek cofnął się do cienia w przedpokoju. To była Ola.
Uśmiech miała przyklejony do twarzy – jasny, promienny, dobrze znany. “Ja do Piotrusia” – powiedziała. Ola szybko odwróciła się do Piotra. Nowicki poprosił Olę do kuchni.
Marta patrzyła, jak Ola wchodzi do kuchni, zanim zrozumiała, co się dzieje. Piotr wymienił z Olą spojrzenie, które nie mogło być przypadkowe. Marta poczuła, że to nie jest zwykła wizyta. Potem policjant wyjaśnił, że Ola może zostać oskarżona o usiłowanie oszustwa i przygotowanie do kradzieży tożsamości.
Telefon zostanie zabezpieczony do ekspertyzy. Potem pozwolili Oli wejść do pokoju, gdzie siedział Piotr. Marta wyszła z komisariatu i pojechała prosto do domu. Piotr próbował przemknąć do sypialni.
Zaczęła wykrzykiwać mu w oczy, że wiedział, że to wszystko było planowane. Piotr powiedział, że to nie jego wina, że Ola go namówiła. “Pin do laptopa taki i taki” – powiedział Piotr, jakby to miało coś rozwiązać. Marta patrzyła na niego i widziała obcego człowieka.
Piotr na widok żony uśmiechnął się krzywo, a jego matka szepnęła mu coś do ucha. Nikt nie poszedł do więzienia, ale ich życie się posypało. Piotr próbował pisać do Marty, prosił o spotkanie, pisał o błędach młodości. Marta nie odpowiadała.
To był koniec. Marta zamknęła drzwi za sobą i wiedziała, że już nigdy nie będzie tak samo.
