Kiedy telefon zadzwonił dzień przed moimi urodzinami, a głos mamy brzmiał tak, jakby ktoś wstrzyknął jej syrop prosto do żyły, od razu wiedziałam, że coś jest nie tak. Marek podniósł słuchawkę, a potem postawił ją na kuchennym blacie i patrzył na nią, jakby miała wyrosnąć na niej nóżki i uciec. Trzydzieści minut później ktoś zapukał do drzwi. Pamiętam, że weszłam do przedpokoju i po prostu wiedziałam, co się zaraz stanie.
Mama patrzyła na mnie jak na zagadkę, której nie potrafi włożyć z powrotem do pudełka. Wysłała mnie do pokoju. Potem założyła do szkoły, ubrudziła farbą podczas plastyki, a winiła mnie, że jej nie powiedziałam, że była wyjątkowa. Nie każdy pasuje do schematu, Anko.
A to zabawne, bo nigdy nie chciałam, żeby Karolina pasowała do schematu. Chciałam tylko, żeby oddała 2400 złotych, które pożyczyła na swoją upadłą linię kul do kąpieli. Potem Karolina uderzyła i zapytała, czy może użyć mojego nazwiska i adresu do czegoś, do konta biznesowego, takiej małej artystycznej rzeczy, nad którą pracuje. Nudna, przewidywalna, łatwa do obwinienia.
Rok temu wpadliśmy do mieszkania Karoliny, ja i Marek, żeby oddać naczynia. A teraz ten sam kurier przysłał pudło do mnie, na moje nazwisko. Od nich do mnie. Te same zaklejone krawędzie, ta sama waga, której nie mogłam się pozbyć, odkąd przyszło.
To było zaadresowane do pani? Rękawiczki, nóż do kartonów, wszystko zgodnie z protokołem. Kilka figurek, certyfikat autentyczności i list przewozowy z moim nazwiskiem. Nie jest pani oskarżona w tej chwili, ale ta przesyłka pasuje do materiałów w aktywnym śledztwie.
Zadzwoniliście do mnie, sprawdziliście, czy dotarło, a potem daliście im cynk. Więc wysłaliście skradzione towary do mojego domu na moje nazwisko i liczyliście, że będę na tyle głupia, żeby je otworzyć. Ale myśleliście, że wyśledzą to do mnie. Karolina nie jest do tego stworzona, a ja jestem.
Marek wrócił do pokoju. I to było wszystko, co było do powiedzenia. Marek właśnie wyszedł do pracy. Jest cyfrowy podpis z twoim nazwiskiem i firmowy adres e-mail przypisany do zawieszonego konta.
Czy twoja siostra lub rodzice mogli mieć dostęp do twoich starych dokumentów? Dołączyłam nawet kopię mojego prawdziwego podpisu do porównania na wszelki wypadek. Przyznali się do winy. Potem, bo życie najwyraźniej wciąż miało żarty do opowiedzenia, poprosili o spotkanie.
Powiedziała, że to tylko do wysyłki. Moja kawa wciąż była do połowy pełna. Nie mają już do mnie dostępu, nawet do wersji, którą sobie wymyślili.
Siedzieliśmy w kuchni, ciche światło słoneczne wlewające się jakby należało do nas.
