Mieszkam tu od dwudziestu lat, ale nigdy nie zapuszczałam się w te okolice. Szare domy, te same co zawsze, tylko że teraz czuję, jakby każdy z nich patrzył na mnie z wyrzutem. Co ja do cholery robię? Powinnam wrócić do domu, zadzwonić do Ewy, na policję, do psychiatry.
Ale stoję tutaj, przed tym domem, i wiem, że nie mogę się wycofać. W niedzielę wracam do tego szarego domu. Mam ze sobą notes i długopis. Właściciel prowadzi mnie do pobliskiego sklepu spożywczego, pokazuje mi, jak wyglądał Michał.
Nosi te same ciemne spodnie, co wczoraj, ale inny sweter. Wracam do domu pieszo, a w głowie mam tylko jedno: on tu był. Mój mąż, Michał, zaginął dwa tygodnie temu. Policja mówi, że to ucieczka, że zostawił mnie dla innej, ale ja wiem, że to nieprawda.
Michał nie zostawiłby nas bez słowa, nie zostawiłby dziecka. A teraz ten rybak, który mnie tu przywiózł, mówi, że widział go na tym osiedlu. — Ale ja robiłem takie sprawy przez dwadzieścia lat — mówi, wzdychając. — I coś mi nie pasowało.
Sięga do kieszeni i wyjmuje wizytówkę. Biorę ją, chowam do torebki, ale wiem, że nie będę dzwonić. Nie potrzebuję pomocy, potrzebuję prawdy. Przestaję chodzić do pracy.
Siedzę w domu, patrzę na telefon, czekam na jakiś znak. Pewnego dnia, gdy sprzątam biurko Michała, znajduję notes, którego nigdy wcześniej nie widziałam. W środku są zapisane daty, godziny, adresy. I jedno nazwisko, które powtarza się wiele razy: Maja.
Próbuję zajrzeć do środka, ale drzwi są zamknięte. Muszę wejść do tego domu. Jadę do sklepu budowlanego, kupuję latarkę, rękawiczki i małą śrubę do otwierania zamków. Wieczorem wracam do szarego domu.
Podchodzę do drzwi, próbuję otworzyć zamek. Za drugim razem ustępuje. Wchodzę do środka. Wewnątrz jest ciemno i zimno, ale czuję zapach perfum, których używał Michał.
Schodzę do piwnicy, a tam na stole leży komputer, stary, zakurzony. Wkładam go do torby, zabieram ze sobą. W domu podłączam go do prądu, włączam. Znajduję folder zatytułowany „projekt”.
Otwieram go, a tam są pliki z nagraniami, zdjęcia, dokumenty. Nagrania przedstawiają ludzi, którzy wyglądają jak biznesmeni, ale mówią o pieniądzach, o transporcie, o tym, że wszystko musi być czyste. Zamykam pliki, wyjmuję pendrivea, chowam do kieszeni. To nie była ucieczka.
Michał wpadł w coś niebezpiecznego, a oni o tym wiedzą. Następnego dnia drzwi do piwnicy otwierają się. Widzę mężczyznę, którego znam z nagrań. Te same oczy, ten sam sposób poruszania się, jakby każdy krok był przemyślany.
Stoi nieruchomo, patrzy na mnie, a ja czuję, jakby mnie zamroził. — Posiadasz materiały, które nie należą do ciebie — mówi spokojnie. Nagle z głębi mieszkania dobiega pukanie do drzwi. Biegnę do drzwi, otwieram, a tam stoi mężczyzna w roboczym ubraniu, przedstawia się jako rybak, mówi, że przyszedł, bo widział światło w oknie.
Wpuszczam go, a on mówi do mnie cicho:
— Ty jedź z moimi ludźmi do hotelu. Ja zajmę się tym tutaj. Rybak puka do drzwi, mówi do swoich ludzi, wchodzą do środka. Ja idę za rybakiem do kuchni, a on prowadzi mnie do małego pokoju, gdzie na łóżku leży mój mąż, podłączony do maszyn.
— Teraz wracasz do życia — mówi rybak. Trzymam Michała za rękę, a on otwiera oczy, mówi słabo:
— Nie wrócę do ciebie. Maja przychodzi do mnie miesiąc później. Jest z nią mała dziewczynka, podobna do Michała.
Wiem, że to jego dziecko. Maja mówi, że Michał kazał jej zniknąć, że bał się o nas, że musiał chronić swoją drugą rodzinę. Czuję, jakbym tonęła. Może wrócę do starego życia, do domu, do pracy, do tych samych codziennych spraw.
Sięgam po notes, który zaczęłam prowadzić, zapisuję datę, opisuję wszystko, co się wydarzyło. Odkładam długopis, zamykam notes i po raz pierwszy od bardzo, bardzo długiego czasu uśmiecham się. Mijam te same stragany, ale wszystko jest inne, bo ja jestem inna. Malik dostał dwadzieścia lat.
Maja wyjechała, podobno do Krakowa. Ja wracam do domu, do mojego dziecka, i zaczynam od nowa.
