Wieczory Henryka znikały w „spotkaniach biznesowych”, które ciągnęły się do późna. Nie żałowałam — miłość do syna była siłą napędową mojego istnienia. Ale tamtej nocy, gdy usłyszałam trzask drzwi wejściowych, coś we mnie pękło. Dawid zamarł z kawałkiem ciasta w połowie drogi do ust.
Wandou syknęła Ewa, rozparła się na krześle, jakby zaczynał się jej ulubiony spektakl. Co tu się do cholery dzieje? — warknął Henryk. Co tu jest do wyjaśniania?
— odpowiedziałam chłodno, siedząc pośród rozrzuconych zdjęć, odgrywając rolę zdruzgotanej żony do perfekcji. Mamo, zaczął Dawid, wyciągając rękę, ale odsunęłam ją. Zastanów się, jak się do mnie odzywasz. Wzięłam głęboki oddech i wróciłam do jadalni, przewijając zdjęcia na ekranie.
To dziwne — szepnęłam do siebie, robiąc zrzut ekranu. Marek zginął w wypadku samochodowym, a jednak coś w historii Ewy nigdy do końca mi nie pasowało. Kiedy wezwał mnie do swojego biura, jego wyraz twarzy był ponury. Pozostali mężczyźni, których oszukała, są gotowi zeznawać.
Gdy Marek Nowak wszedł do środka, rozpoznałam go natychmiast. Pani Wando — powiedział ostrożnie. Trzy miesiące temu przyszła do mnie ze zdjęciami sprzed 20 lat. Wiedziała dokładnie, co ma.
Chciała dostać się do naszej rodziny, do naszych finansów, do naszego kręgu towarzyskiego. Wstałam, wylewając nietkniętą kawę do zlewu. Co dokładnie mi zostało do stracenia? — zapytałam.
Jest pani jedyną osobą, która zna jej prawdziwą tożsamość — odpowiedział. Ale ona wciąż postrzega panią jako zagrożenie do wyeliminowania, nie sojusznika do zmanipulowania. Jadąc do domu, mój umysł pracował na najwyższych obrotach. Po raz pierwszy miałam narzędzia do walki.
Agentka Anna Kowalska była młodsza o co najmniej 20 lat, z ostrym spojrzeniem i rzeczowym podejściem, które przypominało mi mnie samą w jej wieku, kiedy myślałam, że mogę podbić świat. Pani Wando — powiedziała, prowadząc mnie do małej sali konferencyjnej. Musiałaby pani nakłonić ją do rozmowy o jej innych przekrętach, innych tożsamościach. Jak mam ją nakłonić do przyznania się?
— zapytałam. Po prostu jestem zmęczona — powiedziałam, zmuszając się do uśmiechu, gdy Ewa weszła do kawiarni. Wandou — szepnęła konspiracyjnie. Odwróciłam się, studiując jej wyraz twarzy.
Może 20 lat — odpowiedziała. Proszę pamiętać — powiedziała agentka Kowalska, przypinając mi maleńki mikrofon do ubrania. Celem jest nakłonienie jej do rozmowy o poprzednich przekrętach. Proszę pytać o innych mężczyzn, o to, jak ich przekonała.
Wyjęłam telefon i przewinęłam do zdjęć od Jakuba. Emilia Morawska przekonała go do defraudacji pieniędzy z funduszu emerytalnego jego firmy. Przesunęłam palcem do następnego zdjęcia. Chcę dołączyć do tego, co planujesz dalej — powiedziałam.
Kochanie, przymykałam na to oko od 20 lat. 12 milionów złotych na koncie, do którego tylko ja mam dostęp. Sfałszowane raporty policyjne, podłożone do wody. Zajęłoby to kilka lat, ale w końcu miałabym dostęp do wszystkiego.
Zmusiłam się do zachowania spokoju, do dalszego odgrywania roli. Przewinęłam do zdjęcia, które rozpoczęło całą rozmowę. I właśnie przyznałaś się do wystarczającej liczby przestępstw, żeby trafić do więzienia na resztę życia — powiedziała agentka Kowalska, podchodząc do naszego stolika. Sześć miesięcy później Dawid wracał do zdrowia.
Dzwonek do drzwi zadzwonił dokładnie o 14:00. Marek Nowak zadzwonił do mnie wczoraj — powiedziałam, patrząc na dyplom, którego nigdy nie zrobiłam, kiedy wyszłam za mąż. Jej włosy były ściągnięte do tyłu. Przed budynkiem sądu podeszła do mnie Anna Wójcik.
Tego wieczoru zadzwoniłam do Dawida, żeby opowiedzieć mu o wyroku.
