Mój ojciec przyprowadza Beatę w pewien wtorek. Nie pyta, nie tłumaczy. Po prostu stawia ją w naszym salonie i mówi, że od teraz będzie tu mieszkać. Mama zmarła trzy miesiące wcześniej.
Ja miałam siedemnaście lat. Tego samego dnia ojciec wyrzuca notes z adresami z biurka mamy. Widzę, jak leci do kosza. Beata stoi obok, przyciska dłoń do piersi, jakby to ją bolało.
Ojciec odwraca się do mnie i mówi, że przenoszę się do piwnicy. Zaadaptowane pomieszczenie gospodarcze. Ciemno, zimno, wilgoć na ścianach. Nie mam prawa protestować.
Ojciec mówi, że Beata potrzebuje spokoju, a ja mam się nie wychylać. Przez dwanaście lat żyję w tej klatce. Każdego roku, przez dwanaście lat, ojciec pamięta tylko o Beatcie. Prezenty dla niej, wakacje dla niej, jej zdjęcia na ścianach.
Ja jestem cieniem, który schodzi do piwnicy, gdy ktoś przychodzi. Aż do zeszłych świąt. Otwieram list przy kuchennym stole i trzęsą mi się ręce. Do połowy zużyta buteleczka perfum, wciąż słabo pachnąca słodyczą.
To perfumy mojej mamy. Wkładam je do kieszeni i idę do piwnicy po koc. Za bojerem znajduję pudełko. Stare śmieci oddaję do PCK.
To należało do mojej mamy. Wracam do kuchni. Ojciec siedzi przy stole, Beata stoi obok. Ojciec mówi największą kłamstwo, jaką do tej pory usłyszałam.
Mówi, że mama nigdy nie chciała mieć dzieci, że ja byłam przypadkiem. Wstaję i patrzę mu prosto w oczy. Potem odwracam się do Beaty i mówię jej, że wiem o liście. Wiem o funduszu, który mama zostawiła na moje nazwisko.
Beata blednie, ale ojciec się śmieje. Wchodzi do środka mężczyzna z teczką. Siwe włosy, okulary do czytania na łańcuszku. Helena idzie do drzwi frontowych.
Mecenas Dąbrowski wchodzi do środka. Helena zwraca się do Ryszarda. Mówi do niego tak, jak mówi się do kogoś, kto już przegrał, ale jeszcze o tym nie wie. Potem zwraca się do Beaty.
Odwraca się do mnie. Przyciskam czoło do zimnej szyby. 2 stycznia Ryszard wraca do banku po przerwie świątecznej. Jego dyrektor wzywa go do biura w ciągu godziny.
Ryszard dzwoni do mnie 14 razy w tamtym miesiącu. Nie odbieram. Data 15 marca, 12 lat temu. Złożony list od doradcy finansowego potwierdzający fundusz studencki, otwarty na moje nazwisko, w pełni opłacony, nienaruszony.
Siedzę w kuchni Heleny i czytam każdy list, wszystkie 144. Mam 12 lat wożenia do nadrobienia. Potem Helena mówi: “Przebaczenie jest twoje do dania, nie jego do żądania i nie musisz decydować dzisiaj. ”
Tej nocy piszę list.
Zajmuje mi to 20 minut. Daję go mecenasowi następnego ranka do przekazania. Przyciskam sekretnik do piersi, zamykam oczy.
